Attentie: meer fietsbelevenissen op deze site via de beginpagina en Dolomieten september 2006
Een der Castelli's in de Dolomieten, anno 2005:
De foto's van mijn fietsvakantie in de Dolomieten , 14 t/m 19 juni 2006
Mijn vertrekplaats was Campitello di Fassa, een klein dorp in het Val di Fassa aan de voet van het Sella en Langkofelmassief. Naast de foto's zal ik beschrijven welke tochten ik gemaakt heb, zowel op de racefiets als op de mountainbike. Tips voor onderdak: Cesa Edelweiss (bed & breakfast voor € 25) of Camping Miravalle.
Dag 1:
Sellaronde op de racefiets. Vertrek vanuit Canazei. Ik heb er voor gekozen om de Sellaronde rechtsom te rijden d.w.z. eerst de beklimming van de Passo Pordoi, daarna de Passo Campolongo, de Passo Gardena en tot slot de Passo Sella. De Passo Pordoi is een prachtige klim, pittig maar te doen. De klim verloopt regelmatig, is nergens absurd steil. In het begin blijf je tussen de bomen fietsen, later zijn de uitzichten op het Sella massief en in de verte het Marmolada massief prachtig. Ik had geweldig mooi fietsweer, een graad of 20 en zonnig. Op de Passo Pordoi heerlijk een espresso gedronken, wat gegeten en van het uitzicht genoten. De afdaling naar Arabba is prima te doen, veel haarspeldbochten maar nergens gevaarlijk. Vanuit Arabba door naar de Passo Campolongo, de minste van de 4 beklimmingen. Niet bijzonder zwaar, niet bijzonder mooi om te fietsen en geen bijzonder mooie uitzichten. Snel de afdaling naar Corvara en direct begonnen aan de klim naar de Passo Gardena. Een fantastische klim om te fietsen. Zwaar, mooi lopend en met mooie vergezichten. Heerlijke bochten waar ik soms even kon bijkomen. Het was goed om boven te zijn. Meteen links op de pas een prima restaurant met uitzicht op de Sella groep. Na een ruime pauze de afdaling naar de voet van de Sella pas. De klim is op zich niet erg zwaar maar als laatste klim van de dag had ik er toch moeite mee om boven te komen. Wat een uitzicht!! En wat een afdaling daarna!! Geweldig slot van de dag. Goed overzicht in de bochten, vlak langs steile, hoge rotswanden. Alleen daarom al een aanrader.
Dag 2:
Mountainbiketocht naar de Vajolethutte via de Gardeccia Hutte door het Val di Vajolet. Daarna terug naar de Gardeccia Hutte en verder naar de Campedie Hutte. Tot slot de afdaling naar Vigo di Fassa. Het eerste gedeelte van de klim naar de Gardeccia Hutte is een asfaltweg met veel gedeeltes van 20%. Absurd steile klim waar ik direct mijn kleinste verzet moet schakelen. Pas vlak voor de hut gaat de weg over in een kiezelweg. Er staan diverse hutten op deze plek en na een rust met koffie ga ik verder richting de Vajolethutte. Je ziet hem al in de verte staan. Deze klim doet qua steilte niet onder voor de 'asfalt' klim alleen is het nu haast onmogelijk om grip te houden in het gruis. Het laatste stuk moeten lopen tot aan de Vajotethutte. Het uitzicht hier is fantastisch. Als je iets met bergen/rotsen/klimmen hebt dan kun je hier genieten. Daarna een huiveringwekkende afdaling via dezelfde weg naar de Gardeccia Hutte. In een woord: gevaarlijk!! Bij de hut direct verder via een mooi, geleidelijk lopend, bospad naar de Campedie Hutte. Ook hier weer mooie vergezichten op de omliggende bergen zoals Sella en Marmolada. De afdaling vanaf deze hut naar het dal duurde minstens 30 minuten. Hoge snelheden over bredere paden. De moeite waard na een lange klim.
Dag 3:
Mountainbiketocht door het Val Duron via de Micheluzzi Hutte naar de Pas de Duron. Verder over de Friedrich-Augustweg naar de Plattkofelhutte en Rifigio Valentini bij de Passo Sella. Tot slot een spectaculaire afdaling door het bos naar Lupo Bianco en Canazei. De start is weer zwaar. Direct een flink stuk lopen met de fiets omdat het te steil is en ik geen grip kan houden. Pas vlak voor de hut wordt de weg iets minder steil en kan ik weer fietsen. Een heerlijke pauze met koffie en gebak in de Hütte. Na de hut volgt een vlak stuk door de hooggelegen vallei. Aan het einde van de vallei gaat de weg weer geleidelijk omhoog en met momenten weer zo steil dat ik moet lopen. Tot aan de pas gaat het zo verder. Daar twijfel ik toch of ik de Friedrich-Augustweg moet/kan volgen in mijn eentje. Als er een groep voor mij het pad op rijdt, staat mijn besluit vast: ik ga ook!! En het gaat prima. In het begin nog wat onzeker maar al snel maak ik wat tempo. Het pad is over het algemeen goed te berijden en het uitzicht prachtig. Na een poos kom ik bij de Plattkofelhütte. De groep voor mij zit al aan tafel en ik neem tijd voor een langere pauze met soep en brood. Ik vertrek voor de groep bikers en al snel wordt de route zwaarder. Meer looppassages over rotsachtige stukken. Pittig met de fiets op de nek maar nooit gevaarlijk. Dan volgen een aantal afdalingen waarbij ik steeds alert moet blijven. In de buurt van de Sellapas haalt de groep mij in en vraagt of ik met hen samen naar Canazei wil dalen. Een juiste keuze want deze afdaling is geweldig. Steil single-track afdalen vereist al mijn stuurkunst. Geen tijd voor foto's. Alleen maar genieten.
Uitzicht vanaf de Friedrich-Augustweg
Dag 4:
Beklimming van de Passo Fedaia en Passo Sella vanuit Canazei. Op de slotdag van mijn vakantie wil ik nog twee tochten maken. Allereerst de Passo Fedaia. Vanuit Canazei richting Alba en verder naar de Marmolada. De klim is pittig maar over het algemeen goed te doen. Op sommige stukken ruim 10%. Op de pas is alles weer de moeite waard. Het uitzicht op het Marmolada massief is geweldig. Meteen rechts is een rifigio met een terras en uitzicht op de berg. De weg langs het meer is niet de moeite waard. Dan terug over dezelfde weg naar beneden voor de klim naar de Sella pas. Een mooi lopende klim, nergens superzwaar maar ook nergens gemakkelijk. Het uitzicht op de nabije rotsen is magnifiek.