Le Coureur est la Montagne

Iedere fietser kent zijn eigen droomberg. In 2004 zijn net als in het het jaar daarvoor de Castelli's naar Frankrijk geweest om daar bekende Tour cols te beklimmen.

  Castelli's op de Berarde

Vooraf: Op weg naar Frankrijk verslechterde het weer. Het gooide veel overhoop en betekende dat we onze planning moesten afstellen op de omstandigheden. Maar nog vervelender was de autopech vlak voor Maastricht. Auto retour, leenauto van de verzekering. Een hoop bombarie. Het koste ons een halve dag vertraging waardoor onze eerste fietsdag in duigen viel. In plaats van arriveren om een uur of 4 in de middag moesten we nu een overnachtingplaats regelen en arriveerden we pas de volgende dag, ergens in de ochtend in Bourg D ‘Oisans. De Ornon was het vorig jaar een mooie infiets tocht geweest. Nu was de situatie anders. We kwamen aan bij prachtig weer maar dat zou volgens de voorspellingen snel anders worden. Eén hooguit twee dagen prima vooruitzichten en daarna onweer en regen deden ons al op de weg naar Frankrijk besluiten om dag twee door te rijden naar de Provence.

La Berarde

Dit werd voor Driek de eerste kennismaking met het hooggebergte. Paulito en Mali waren het vorig jaar al in deze omgeving geweest en onder de indruk van de verhalen en foto’s besliste de derde im Bunde in oktober 2003 om mee naar Frankrijk te gaan. Dat betekende trainen vanaf de herfst en er iets voor willen laten in het voorjaar. La Berarde is eigenlijk een groot machtig alpen dal. Zeer fotogeniek. Vanaf Bourg D’Oisans richting de Lauteret en na een kilometer of 10 rechtsaf. Het is een “one way” klim naar het hart van het Encrins massief. We zagen onderweg dat het een grandioos wandelgebied is maar ook als je als fietser in de buurt zit mag je deze klim niet missen. Ze is 27 km lang. De klim begint op een redelijk brede weg. Na een kilometer of 3 kom je links en rechts campings tegen, die werkelijk erg gestationeerd zijn. Daarna wordt de weg smal. Net breed genoeg om je door een auto te laten passeren. Het is een berg met 2 lastige stukken van meer dan 12 %. Het gemiddelde ligt een stuk lager maar dat maakte het klimmen deze dag niet gemakkelijker. Geen moment kom je in je ritme. Ook al omdat het de eerste beklimming is. De berg is lang, soms erg steil, maar over het algemeen goed te doen. Wat uitzichten betreft onovertroffen. Je klimt naar bijna 1800 meter. Links en rechts hoge groene bergflanken en vanaf halverwege zie je, waar je ook kijkt witte bergtoppen. Je fietst in de buurt van La Meije, de toppen zijn dus + 3000 meter. De laatste 10 km naar het dorpje Berarde zijn nog het allermooist. Je zit midden in een berglandschap. Je passeert watervalletjes, canyons, rivieren, you have it all. Dat we dezelfde route terug moesten, omdat de weg gewoon ophoudt deerde ons niet. Dezelfde plaatjes, nu relaxed omlaag fietsend boden ons de kans wat extra foto’s te maken. Relaxed is relatief omdat je soms langs muurtjes scheert waar je niet overheen mag kieperen.

Alpe D’Huez

'S morgens werden we wakker met zon. Anderhalf uur later zagen we dat de hemel snel donker begon te worden. De weersvoorspellingen gingen dus kloppen. De dag van de Alp. Er was gericht voor getraind. Behalve genieten speelde bij deze berg toch ook het competitie element tegen jezelf een rol. De alp is te doen, dat wisten we uit ervaring, nu was het ook wel aardig hem eens zo snel mogelijk op te fietsen. Natuurlijk verschilden we alledrie in fanatisme maar bij heel veel fietsers, dat hoorden we ook weer op onze camping toen we met Deense fietsers in gesprek kwamen is een subdoel van de Alpe D ‘Huez, kapot gaan en een goede tijd klokken. En jezelf verbeteren. Het vorig jaar was het stikheet. Nu aangenaam. Een graad of 22 in het dal. Half bewolkt, veel zuurstof in de lucht. Ook nu weer verloren we elkaar uit het oog tijdens het eerste en steilste gedeelte van de klim. 21 haarspeldbochten zorgen voor een fietservaring die je never nooit vergeet. Tot La Garde is hij lastig, daarna kom je in een soort cadans terecht. Hij wordt ietsje minder zwaar. De klim houdt dan aan met een gemiddelde van 8 a 9 %, 10 km lang. Het laatste stuk, wordt hij weer gemeen lastig. Op de foto’s later (er staat blijkbaar altijd een fotograaf als je net dat laatste stuk gaat krijgen) zie je dat we niet meer alledrie even fris zitten bij km 12. Dit is achteraf altijd een mooi bewijs. Want iedereen die boven komt zegt na een aantal minuten dat hij wel te doen was. Ook al zie je sommigen hangend over de beugels van het stuur naar adem happen. Zo ook bij ons. Zelfs nummer 3 gaf aan, “Och hij ging wel “. Jaja (..) Boven begon het flink te regenen. We schuilden een half uur en gingen tussen de buien door omlaag. We daalden op een nat wegdek af. Het was lastig, maar vooral heel erg koud. Halverwege werd het droog, een stuk aangenamer maar deze weersverbetering was van korte duur. Tijdens het afbreken van ons tentje begon het alweer te sijpelen. ’s Middags op weg naar de Provence klaterde het regen.

Vanwege het slechte weer zijn er geen andere foto's gemaakt, zie daarvoor frankrijk 2003

Gorge de la Nesque 

De rit van Bourg D ‘Oisans naar Bedoin viel alleszins mee. Helaas zagen we het eerste stuk nauwelijks iets van het imposante Alpen landschap door de regen maar qua afstand was het prima te doen. We reden er een uur of 2 over. Een kilometer of 25 voor Bedoin werd het droog. In een relatief vlak landschap zagen we de witte top van de Ventoux dreigend uitsteken boven een kleurrijk landschap. De Provence heeft wel iets. Volgens onze Francofiel stikt het in de Provence van mooie kleuren en geuren. Hij neemt het de anderen niet kwalijk als we dat niet meteen ontdekken. Bedoin is prachtig. Inderdaad kleur-rijk, goed bier, goede wijn. Een perfecte plek voor je basiskamp. Veel stenen in je basiskamp wat een slijtageslag is voor je wielerschoentjes maar ook een aangenaam zwembad. Omdat er in de buurt van de Ventoux niet heel erg veel aan cols te vinden is kozen we voor Gorge de La Nesque. Een weg langs en over een kloof van 22 km. Gemiddeld stijgingspercentage van 4%. Het begin is nog het lastigste met een stuk van 7 %. De weg is een plaatje. Niet lastig maar heel erg mooi. In de omgeving hebben we deze dag nog een klim of 3 extra gehad. Onbekende klimmetjes, vergelijkbaar met wat we kennen uit de eifel.

Mont Ventoux

De gigant van de Provence. We twijfelden vanaf welke kant we hem zouden aanvallen. Het vorig jaar hadden we een beetje spijt dat we de kans hadden laten liggen om de Galibier van de lastigste kant te pakken. De logica was dat we de Ventoux dus wel van de lastigste kant zouden gaan opfietsen. Vanaf Bedoin dus. Volgens de literatuur heel erg lastig. We voelden ons alledrie sterk genoeg . En dapper genoeg. Vanaf Bedoin fiets je eerst langs wijngaarden en zie je de top al vanaf het moment dat je het dorp uitfietst liggen. De weg loopt geleidelijk omhoog. Al snel kwamen we bij een wegafzetting omdat er geasfalteerd werd. We moesten om het eerste dorpje heen. Het alternatief zorgde voor obstakels en een gemene klim van 2 kilometer 8 %. Niet echt rustig in-fietsen dus. Via de normale weg zouden we dit stuk hebben overgeslagen. Vanaf St. Esteve fiets je dan door een prachtig dik bos. Vanaf dit plaatsje weet je waar je aan begonnen bent. Via haarspeldbochten loopt de weg erg pittig omhoog. Soms klimt de weg met meer dan 12 %. Na een kilometer of 14 klimmen wordt het pas minder steil en kom je bij Chalet Reynard. Wij zaten hier alledrie nog best goed. Het verraste ons dat we zo gemakkelijk omhoog gingen. Twee routes komen hier samen. Alles wat de lastige en makkelijke route heeft gekozen moet het zelfde laatste en zwaarste stuk van de kale berg overwinnen. Met een aangenaam gevoel passeer je steeds meer coureurs die moeizaam omhoog stoempen. Vanaf het chalet waan je jezelf op de maan. Geen begroeiing meer, met een beetje pech wind vol in je gezicht en nog een dikke 6 km klimmen. De dag ervoor hing de top nog vol in de wokken, wij hadden een geweldig uitzicht. Door een kaal woestijnlandschap zie je de weg als een zigzag streep omhoog trekken. Boven op de berg zie je een soort vuurtoren. Je fietst in een soort aangename trance. Links en rechts passeer je fietsers die echt helemaal kapot zitten. Blijkbaar willen ook veel ongeoefende toeristen deze berg opfietsen. Het is niet gezond wat we allemaal meemaken op deze klim. Maar als beleving wel machtig mooi. Sommigen zeggen, je moet de Ventoux genoten en geleden hebben. Ze hebben helemaal gelijk. Op 1.5 km van de top passeer je het Tom Simpson monument. De Ventoux wordt dan nog gemeen steil. De voldoening is fantastisch. Voor alledrie voor het eerst de Ventoux.. Als beloning dalen we af en halen we gemakkelijk de 75 km per uur. Over 30 jaar zeggen we, In het jaar dat Armstrong de tour voor de 6e keer won, fietsten we samen de Ventoux op. Het bind.
Over 30 jaar, dan wil je nog wel maar kun je niet meer. Laten we er maar van genieten.